Żałoba Narodowa

W ramach uroczystości żałobnych po śmierci Tadeusza Mazowieckiego prezydent Bronisław Komorowski ogłosił jednodniową żałobę narodową, którą wyznaczył na 3 listopada. Tego dnia odbędzie się pogrzeb byłego premiera. Również blog włącza się symbolicznie dla uczczenia pamięci.

Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w niedzielę o godz. 11 w Bazylice Archikatedralnej w Warszawie pw. Męczeństwa św. Jana Chrzciciela; pogrzeb będzie miał charakter państwowy i będzie organizowany przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Trumna z ciałem Mazowieckiego spocznie w grobie rodzinnym na cmentarzu w Laskach.

Żałobę narodową wprowadza prezydent w formie rozporządzenia z kontrasygnatą premiera. W czasie trwania żałoby narodowej flagę państwową opuszcza się do połowy masztu - mówi o tym ustawa o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej. 

Zwyczajowo nadawcy i organizatorzy imprez, np. kulturalnych czy masowych, uwzględniają fakt obowiązywania żałoby narodowej, ale - jak zaznaczyła Trzaska-Wieczorek - w związku z faktem jej ogłoszenia przez prezydenta organizatorzy zaplanowanych wcześniej wydarzeń nie mają prawnego obowiązku odwoływania ich; taką decyzję każdy z podmiotów podejmuje samodzielnie. 

Tadeusz Mazowiecki zmarł w Warszawie w poniedziałek; miał 86 lat. Był uczestnikiem najważniejszych wydarzeń najnowszej historii Polski: w 1968 r., gdy posłowie "Znaku" składali interpelację w sprawie wydarzeń marcowych; w sierpniu 1980 r. w Stoczni Gdańskiej wśród strajkujących robotników; w 1989 r. przy Okrągłym Stole, a potem na czele rządu. 

Mazowiecki był ostatnim premierem PRL i pierwszym premierem III Rzeczypospolitej, wybranym po wyborach 4 czerwca 1989 r. Jego rząd wprowadził kosztowny społecznie tzw. plan Balcerowicza, który miał przeprowadzić gospodarkę Polski od systemu komunistycznego do rynkowego. 

W 1997 r., gdy potrzebny był kompromis w sprawie konstytucji, Mazowiecki uczestniczył w wypracowywaniu go. W latach 90. ub. wieku był specjalnym wysłannikiem ONZ na Bałkanach; jako jedyny wysoki funkcjonariusz ONZ podał się do dymisji na znak protestu przeciw bierności wspólnoty międzynarodowej wobec zbrodni popełnianych w byłej Jugosławii. 

Od jesieni 2010 r. pełnił funkcję doradcy prezydenta Bronisława Komorowskiego.

Czytaj dalej

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych Kościół obchodzi 2 listopada i w tradycji polskiej dzień ten jest nazywany Dniem Zadusznym lub inaczej "zaduszkami". To wspomnienie wprowadził opat benedyktynów w Cluny we Francji, św. Odilon (Odylon). On to w 998 r. zarządził modlitwy za dusze wszystkich zmarłych w dniu 2 listopada. Termin ten i sama idea szybko rozprzestrzeniły się we Francji, Anglii, Niemczech, Italii. W XIII w. zwyczaj ten w Kościele rzymskim stał się powszechny.

(C) Makarena11

W XV w. wytworzył się u dominikanów w Wanencji zwyczaj ofiarowania w dniu 2 listopada trzech Mszy św. przez jednego kapłana. Papież Benedykt XIV w 1748 r. rozszerzył ten zwyczaj na całą Hiszpanię. W 1915 r., podczas I wojny światowej, papież Benedykt XV na prośbę opata - prymasa benedyktynów pozwolił kapłanom całego Kościoła odprawić w tym dniu trzy Msze św. Jedną w intencji przyjętej od wiernych, drugą w intencji wszystkich wiernych zmarłych, a trzecią w intencji papieża. Zwyczaj ten nie jest traktowany jako obowiązek. 

Kościół w tym dniu wspomina zmarłych pokutujących za grzechy w czyśćcu. Chodzi więc o których nie mogą wejść do nieba, gdyż mają pewne długi do spłacenia Bożej sprawiedliwości. Prawdę o istnieniu czyśćca Kościół ogłosił jako dogmat na soborze w Lyonie w 1274 r. i na XXV sesji Soboru Trydenckiego (1545-1563), w osobnym dekrecie o czyśćcu. Sobór Trydencki orzekł prawdę, że duszom w czyśćcu możemy pomagać. Cała wspólnota Kościoła przychodzi z pomocą duszom czyśćcowym zanosząc w tym dniu prośby przed tron Boży. Aby przyjść z pomocą zmarłym pokutującym w czyśćcu, żyjący mogą w tych dniach uzyskać i ofiarować odpusty zupełne. 

Nabożeństwo do dusz czyśćcowych było i jest bardzo żywe. Świadczą o tym uroczyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, w Kościele rzymskim powszechne są Msze św. gregoriańskie (30 Mszy św. po kolei przez 30 dni). W Polsce istnieje nawet zgromadzenie Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych, założone przez błogosławionego o. Honorata Koźmińskiego - kapucyna.

Czytaj dalej

Wszystkich Świętych

1 listopada Kościół katolicki obchodzi uroczystość Wszystkich Świętych. Dzień ten kojarzy się dla wielu ze zniczem, z grobem bliskich osób, z cmentarzem, dla innych z wiązanką kwiatów, jeszcze dla innych z modlitwą i pamięcią o tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności. Nie mniej jednak w tym dniu udajemy się z całymi rodzinami na cmentarz i nawiedzamy groby naszych bliskich, przyjaciół, rodziców, krewnych, znajomych, stawiając kwiaty, zapalając ten "płomyk nadziei", wierząc, że już cieszą się oni chwałą w domu Ojca Niebieskiego. Kościół w tym dniu oddaje cześć tym wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym jeszcze na ziemi wskazuje drogę, która ma zaprowadzić ich do świętości. Przypomina nam również prawdę o naszej wspólnocie ze Świętymi, którzy otaczają nas opieką.

Kształtowanie się uroczystości

W początkach chrześcijaństwa, w obawie przed bałwochwalstwem, nie oddawano czci nikomu ze stworzeń, ani ludziom, ani aniołom. Oddawano cześć jedynie Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu. W Nowym Testamencie zauważamy pochwałę jaką sam Pan Jezus daje św. Janowi Chrzcicielowi, cześć z jaką wyraża się św. Paweł w listach do Rzymian i Hebrajczyków o Abrahamie i Melchizedeku. 

Najpierw przedmiotem kultu stała się Najświętsza Maryja Panna, jako Matka Syna Bożego. Zaczęto wznosić kościoły ku Jej czci, Kościół zaczął ustanawiać święta i układał modlitwy oraz pieśni o Matce Bożej. W tym samym czasie zauważamy też kult św. Michała Archanioła. Krwawe prześladowania Kościoła w I w. rozbudziły także kult męczenników. Dzień ich zgonu uważano za dzień ich narodzin dla nieba. Dlatego już od V w. kult prywatny przerodził się w urzędowy, powszechny. 13 maja 608 r. papież Bonifacy IV, rzymską świątynie pogańską, ku czci zwłaszcza nieznanych bóstw (Panteon), poświęcił Matce Bożej i świętym męczennikom. W VIII w. papież Grzegorz III w kościele św. Piotra otworzył kaplicę poświęconą Wszystkim Świętym, nie tylko męczennikom. W Anglii pojawiło się święto Wszystkich Świętych w połowie VIII w. obchodzone 1 listopada. Święto poprzedzone było wigilią, a od XV w. otrzymało także oktawę. Reforma z 1955 r. usunęła wigilię i oktawę. Natomiast papież Jan XI w 935 r. ustanowił osobne święto ku czci Wszystkich Świętych, wyznaczając je na dzień 1 listopada. Tak więc uroczystość Wszystkich Świętych ma już ponad tysiącletnią tradycję i przypomina nam przede wszystkim tych Świętych Pańskich "z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków" (por. Ap 7, 9), którzy nie mają swoich osobnych wspomnień w roku liturgicznym. W ciągu wieków Kościół ubogacił kult świętych. Stawiał im posągi, malował ich obrazy, budował ku ich czci świątynie (np. kościół Sióstr Benedyktynek pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Drohiczynie) i ołtarze, ułożył szereg modlitw i pieśni religijnych ku ich czci, jak też ułożył teksty liturgiczne do Mszy św. i kapłańskich pacierzy - Liturgii Godzin. 

Kult Świętych pomnaża cześć Pana Boga. Świętych Pańskich czcimy ze względu na Pana Boga, którego oni "reprezentują". Tak więc nie bezpośrednio, lecz pośrednio przez nich kierujemy kult ku Panu Bogu. Kościół oddaje cześć świętym w różnym stopniu. I tak na pierwszym miejscu stawia Najświętszą Maryję Pannę, następnie świętych: Józefa i Jana Chrzciciela, dalej Apostołów, wśród których Święci Piotr i Paweł mają uprzywilejowane miejsce. Najwięcej jest świętych lokalnych, którzy odbierają szczególną cześć: w zakonie, w narodzie, w państwie czy w diecezji, gdzie się wsławili męczeństwem za wiarę lub niezwykłą cnotą.

Czytaj dalej

Halloween, już dziś!

Święto Halloween wywodzi się z pogańskiego, celtyckiego obyczaju All Hallow's Eve. W XIXw przywędrowało do Stanów Zjednoczonych gdzie do dziś jest obchodzone najhuczniej. W ten dzień w Irlandii palono ogniska oraz odprawiano modły za dusze zmarłych.

Oryginalnie związany jest z czarną magią i odprawianiem czarów, popularne symbole to duchy, czarownice, nietoperze, czarne koty, gobliny, zombie, sowy, demony itp. Inny znany symbol to wydrążona dynia z palącymi się w środku świecami. W Stanach Zjednoczonych popularnym zwyczajem jest przebieranie się za duchy, wampiry, czarownice, demony. W ten dzień przebrane dzieci chodzą po domach zbierając cukierki i słodycze. Odpowiednikiem Halloween w kościele katolickim są Zaduszki.

W różny sposób święto obchodzone jest w różnych krajach jednak coraz częściej obserwuje się 'amerykanizacje' tego święta i zanik tradycyjnych zwyczajów. Po dziś dzień święto to jest narodowym świętem w Irlandii. Hucznie obchodzone jest też w takich krajach jak: Anglia, Australia, Stany Zjednoczone, Nowa Zelandia i Szkocja.

Zabawy, Wróżby, Zwyczaje

Z Halloween związane jest wiele zabaw. Najpopularniejszą jest łapanie jabłek (boobing for apples), w której za pomocą zębów należy wyłowić pływające w wannie lub basenie jabłka. Inną popularną zabawą jest zjadanie bez pomocy rąk wiszących na nitkach ciastek i owoców.

Do zabaw Halloweenowych należą także wróżby, na przykład: Wróżenie ze spodków. Siedząca za stołem z zawiązanymi oczami osoba wybiera jeden ze stojąch na stole spodków. Zawartość spodka wróży wydarzenia na przyszły rok.

W Ameryce Północnej niezamężne kobiety siadają w ten dzień w ciemnym pokoju patrząc w lustro tak długo aż nie pojawi się w nim twarz przyszłego małżonka, ale uwaga, jeśli zamiast twarzy pojawi się trupia czaszka kobieta nie przeżyje dłużej niż rok. 

Symbole

Symbole Halloween to oczywiście wszystko co kojarzy się z życiem pozagrobowym i horrorem, a więc duchy, zjawy, upiory, wampiry, czarownice, kostuchy, demony, trupie czaszki, piszczele, zombie itp.

Nieodłącznym symbolem tego święta jest także wydrążona dynia z otworami najczęściej w kształcie twarzy ze świecą w środku. Dynia na halloween jest stosunkowo prosta do przygotowania - w tym celu należy ostrym nożem odciąć górę owocu, wydrążyć ją łyżką, wyciąć otwory i gotowe. 

Wierszyki na Halloween

Popularnym, zwłaszcza w Ameryce, zwyczajem halloweenowym jest chodzenie przebranych dzieci po domach sąsiadów. Dzieciaki przebrane za duchy, diabły, upiory pukając do drzwi proszą o słodycze i nie wypada im odmówić. 

My jesteśmy straszne zmory,

Bardzo groźne z nas upiory,

Jeśli nie chcesz się nas bać,

musisz nam cukierka dać.

I drugi wierszyk na tą samą okazję:

Duchy, zjawy i upiory,

Diabły, strzygi, inne zmory,

Dzisiaj ze swych grobów wstają

i do Twoich drzwi pukają,

Jeśli nie chcesz ich się bać,

Musisz im cukierka dać.

Czytaj dalej

1 czerwca - Dzień dziecka

Dzień Dziecka - Radosne święto wszystkich dzieci, obchodzone od ponad pół wieku, na stałe wpisało się w kalendarz dni świątecznych. W Polsce obchodzi się je 1 czerwca jako Międzynarodowy Dzień Dziecka, podobnie jak w wielu krajach europejskich należących kiedyś do bloku krajów socjalistycznych. W innych krajach dziecięce święto przypada na na dzień 20 listopada i obchodzone jest jako Dzień Praw Dziecka lub Powszechny Dzień Dziecka, a data jest upamiętnieniem uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka w 1959 roku oraz Konwencji o Prawach Dziecka w 1989 r. Nie znaczy to jednak, że dziecięce święto nie było znane wcześniej. Dedykowanie dzieciom szczególnego dnia w kalendarzu początek miało w 1924 roku w Genewie, gdy Liga Narodów reprezentowana przez przedstawicieli ponad pięćdziesięciu krajów na wniosek Międzynarodowego Związku Pomocy Dzieciom przyjęła uchwałę zwaną Deklaracją Praw Dziecka. Przyznanie dzieciom praw, których nie miały do początku dwudziestego stulecia stało się przełomem na drodze do uznania dzieci za pełnoprawnych obywateli społeczeństwa. Dzień w kalendarzu poświęcony dzieciom miał uświadamiać i przypominać, że dziecko nie jest przedmiotem, ma prawo do życia, ochrony i pomocy gwarantowane Deklaracją Praw Dziecka, której preambuła głosiła:"Mężczyźni i kobiety wszystkich narodowości uznają, że ludzkość powinna dać dziecku wszystko, co posiada najlepszego i stwierdzają, że ciążą na nich, bez względu na rasę, narodowość i wyznanie - wyspecyfikowane następnie obowiązki" W niektórych krajach, między innymi w Chinach, obchodzono więc w różnych terminach Dzień Dziecka, jednak był to raczej dzień pamięci dorosłych o prawach dzieci i czas, w którym przypominano o potrzebie troski o nie. W 1949 roku Światowa Federacja Kobiet Demokratycznych uznała dzień 1 czerwca za najbardziej odpowiedni dla manifestacji problemu ochrony dzieci przed złem świata. Inicjatywę podjęły władze krajów bloku socjalistycznego traktując ją jako propagandowe narzędzie walki politycznej i wprowadzając święto do kalendarzy. W 1954 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych rezolucją 838 (IX) zasugerowała państwom członkowskim wyznaczenie takiego dnia, pozostawiając wolny wybór daty. Sugestię przyjęto i święto wprowadzano w ciągu następnych lat w kolejnych krajach. W większości przyjęto, że najodpowiedniejszym dniem jest 20 listopada, jako rocznica uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka. Aczkolwiek w obu przypadkach inicjatywa wprowadzenia Dnia Dziecka nie była wolna od zabarwienia politycznego, niewątpliwie pomogła samym dzieciom. Określenie konkretnego dnia i wyznaczenie go świętem, sprzyjało różnorakim inicjatywom na rzecz poprawienia warunków bytowych dzieci, zbiórkom funduszy, nowym uchwałom i wdrażaniu ich w życie, międzynarodowej współpracy i pomocy, powstawaniu nowych organizacji humanitarnych. Dziś w naszej cywilizacji każdy dzień jest dniem dziecka. Dniem miłości do niego, stałej opieki, troski o jego teraźniejszość i przyszłość. Nikt nie kwestionuje jego prawa do życia, nauki, zabawy, walczy się jedynie o poprawę standardów, chcąc słonecznym dzieciństwem zapewnić jak najlepsze warunki dla rozwoju. Przywykliśmy do komercyjnych obrazków promiennie uśmiechniętych dzieci, tych całkiem maleńkich i tych dużych, patrzących na nas z reklam, okładek pism i książek, ekranów i monitorów. Oczekujemy ich w codzienności. Same dzieci nie wyobrażają sobie, że mogłoby być inaczej. Dzień Dziecka nie kojarzy im się z ciemnymi kartami historii i znamiennymi datami. Nie zdają sobie sprawy, że dzisiejsze przemiłe, kolorowe święto zaledwie pół wieku temu określiło ich człowieczeństwo i status społeczny. Nie wnikają w przeszłość, swoje przywileje i prawa traktują jako przynależne, czasem jako uciążliwe, protestując przeciw konieczności nauki, czy opiece ograniczającej ich zachłanność na życie. W kalendarzowym Dniu Dziecka oczekują zwiększonej dawki przyjemności, łakoci, prezentów, organizacji imprez i większej swobody. Przecież to ich dzień. Tęczowy dzień uśmiechu i radości, jeden z najważniejszych i najobfitszych w roku.

Czytaj dalej

Dzień Matki

Dzień matki obchodzimy w Polsce 26 maja. Mamy są wtedy obdarowywane kwiatami i drobnymi upominkami w podziękowaniu za ich miłość i pracę. Początki tego święta sięgają starożytnych Greków i Rzymian. Co ciekawe, np. w Mongolii to święto obchodzone jest aż dwa razy, a w USA to oficjalne święto państwowe. Poznaj najciekawsze zwyczaje związane ze świętem wszystkich mam.
Po raz pierwszy w Polsce Dzień Matki świętowano w Krakowie w 1923 roku. Od tej pory co roku, 26 maja, mamy są obdarowywane laurkami, kwiatami i upominkami od swoich dzieci i bliskich. 
Pochodzenie Dnia Matki 
Święto to pochodzi ze starożytnej Grecji i Rzymu. Wtedy czczono Matki-Boginie, opiekujące się światem, zapewniające urodzaj i płodność. W Anglii święto matek nazywano "niedzielą u matki", było to jednak raczej święto religijne. Matkom składano wizytę w kościele.Był to też dzień wolny od pracy. w znanej nam formie święto wróciło do Anglii po II wojnie światowej. 
W Stanach Zjednoczonych Dzień Matki obchodzony jest w drugą niedzielę maja. 
O świętowanie dnia mam walczyły Ann Marie Reeves Jarvis i znana amerykańska abolicjonistka, Julia Ward Howe. Ostatecznie święto ustanowiono dzięki córce Ann Jarvis, która podjęła walkę rozpoczęta przez matkę. 
Najpopularniejszym terminem Dnia Matki jest druga niedziela maja. Kraje, które wtedy świętują: Australia, Austria, Belgia, Brazylia, Kanada, Chile, Chiny, Kolumbia, Kuba, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Ekwador, Finlandia, Niemcy, Grecja, Hongkong, Indie, Japonia, Łotwa, Malta, Malezja, Holandia, Nowa Zelandia, Peru, Portoryko, Filipiny, Singapur, Słowacja, Republika Południowej Afryki, Szwajcaria, Republika Chińska, Turcja, Ukraina, Stany Zjednoczone, Włochy, Wenezuela. 
W Indonezji święto mam obchodzone jest 22 grudnia. 
W licznych krajach Dzień Matki obchodzony jest razem z Międzynarodowym Dniem Kobiet 8 marca. Ciekawe zwyczaje ze świata 
Dzień Matki jest podobnie obchodzony na całym świecie - w ponad 40 krajach. Ciekawie obchodzi się go np. we Włoszech. Dzieci pieką wtedy mamom (z pomocą rodziców) ciastka w kształcie serc. 
W Jugosławii popularny jest zwyczaj zwany "łóżkowym więzieniem". Dzieci nie wypuszczają swoich mam z łózka, jeżeli nie dostana od nich słodyczy. W zamian za to pomagają im w domowych obowiązkach, tak by mogły wypoczywać. 
W Stanach Zjednoczonych od 1914 r. Dzień Matki jest świętem narodowym.
Życzenia
Dzisiaj składam ci Mamo 
Najlepsze życzenia 
Za twe przykrości, za twe cierpienia 
Za noce bolesne, za noce czułe 
Za wszystko Mamo dziś ci dziękuje 
Dziś jestem dorosły a ty nieraz szlochasz 
Ty jesteś moja matka i za to cię kocham

Życzę Ci Mamo
stu lat życia w uśmiechu
i radosnych oddechów
milion chwil bez złości 
i wszelkiej pomyślności

W kalendarzu Święto Matki
z życzeniami śpieszą dziatki.
Ja Ci Mamo dziś w podzięce
za Twe trudy daje serce
i przepraszam za me psoty,
za wybryki i kłopoty.

Czytaj dalej

Konstytucja 3 maja

Dzień uchwalenia Konstytucja 3 maja to bardzo ważny dzień dla wszystkich Polaków. 

Konstytucja 3 maja

Właśnie tego dnia, w 1791 roku uchwalono konstytucję, która regulowała ustrój prawny Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Zasługuje ona na wyróżnienie nie tylko z powodu postanowień w niej zapisanych, ale chociażby dlatego, iż była pierwszą w Europie nowoczesną, spisaną konstytucją. W skali światowej wyprzedzili nas tylko Amerykanie, którzy swoją konstytucję uchwalili na 4 lata przed nami - w 1791 roku.

Jakie są postanowienia Konstytucji 3 maja?

Do najważniejszych postanowień Konstytucji 3 maja można zaliczyć:

• - zniesienie liberum veto
• - wprowadzono trójpodział władzy
• - uznano chłopów za część narodu
• - ograniczono rolę senatu
• - zniesiono wolną elekcję
• - wprowadzono dziedziczność tronu
• - ograniczono odrębność Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego
• - zagwarantowano tolerancję religijną

Od kiedy świętujemy?

Święto Konstytucji 3 Maja obchodzi się praktycznie od 1792 roku. Jednak w trakcie bolesnych dla Polski rozbiorów zakazano obchodów z nim związanych. Dlatego wróciło dopiero w 1919 roku, ale potem znowu zniknęło, usunięte przez hitlerowców i sowietów. Później to święto chcieli wyrzucić z pamięci Polaków jeszcze komuniści, ale w 1981 roku powróciło ono w glorii. Od 1990 roku jest to święto uroczyste, oficjalne. Również Litwini, w 2007 roku, postanowili dołączyć do tych obchodów i co roku świętują je wraz z nami.

Czytaj dalej

Dzień Flagi

2 maja obchodzimy Dzień Flagi Rzeczypospolitej. Jest to święto stosunkowo młode. Ustanowiono je w 2004 r. ustawą Sejmu RP z dnia 20 lutego 2004. Obchodzi się je poprzez organizowanie różnego rodzaju akcji i manifestacji politycznych.

Są dwa powody historyczne, dla których ustanowiono Dzień Flagi Rzeczypospolitej właśnie 2 maja. Po pierwsze, to właśnie tego dnia zdobywający Berlin żołnierze z 1 Dywizji Kościuszkowskiej zatknęli flagę na kolumnie zwycięstwa w Tiergarten w Berlinie. Po drugie, w czasach PRL, 2 maja obywatele mieli nakaz zdejmowania flag, tak aby nie były one wywieszone podczas nieuznawanego przez władze święta 3 maja. Święto to obchodzi się poprzez organizowanie różnego rodzaju akcji i manifestacji politycznych. Przykładowo, w Świnoujściu, w 2011 r. ponad 600 osób zgromadziło się na plaży, by z trzymanych białych lub czerwonych kartek utworzyć polską flagę.

Czytaj dalej

8. rocznica śmierci Jana Pawła II

Jan Paweł II - wł. Karol Józef Wojtyła. 
Urodzony 18 maja 1920 w Wadowicach.
Syn Karola Wojtyły i Emilii z Kaczorowskich. 
Karol Wojtyła ochrzczony został dnia 20 czerwca 1920.
Był chłopcem bardzo utalentowanym i wysportowanym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym elementem życia Karola były wycieczki krajoznawcze, a także spacery po okolicy Wadowic.
Jego matka zmarła 13 kwietnia 1929 roku, w wieku 45 lat. Trzy lata później, w 1932 r., zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat brat Edmund 
Od września 1930 roku Karol Wojtyła rozpoczął naukę w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach.
W pierwszej klasie zachęcony przez ks. Kazimierza Figlewicza K.W. przystąpił do kółka ministranckiego, którego stał się prezesem.
Podczas nauki w gimnazjum Karol zainteresował się teatrem. 

14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą. Następnie Karol Wojtyła rozpoczął studia w październiku 1938 roku - Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. 
Dnia 18 lutego 1941 roku po długiej chorobie zmarł jego ojciec. 
Wybuch wojny odebrała Karolowi Wojtyle możliwość kontynuowania studiów. 
Jesienią roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941. 
Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1942, gdy postanowił on studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie gdzie 1 listopada 1946 otrzymał święcenia kapłańskie. W tym samym czasie rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 
W okresie od kwietnia 1945 do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował na uczelni jako asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu. 
1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza.
15 listopada Karol Wojtyła wraz z klerykiem Stanisławem Starowieyskim poprzez Paryż wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Instituto Internazionale Angelicum. 
W roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym Ombrii, a także biskupem pomocniczym Krakowa.
Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył.
30 grudnia 1963, półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim.

Na zwołanym po śmierci Jana Pawła I drugim konklawe w roku 1978 Wojtyła został wybrany na papieża i przybrał imię Jana Pawła II. Wynik wyboru ogłoszono 16 października o 16:16.  

Jan Paweł II Był papieżem przez 26 i pół roku (9666 dni), beatyfikował i kanonizował o wiele więcej osób niż jakikolwiek poprzedni papież. Według danych na październik 2004 r. ogłosił on błogosławionymi w sumie 1340 osób, ponadto powołał więcej kardynałów, niż którykolwiek z jego poprzedników. 

W 1989 roku Jan Paweł II otrzymał nagrodę Wiktora przyznawaną przez Akademię Telewizyjną (Wiktory 1989). 
Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. 
Osobistym sekretarzem Jana Pawła II przez cały pontyfikat był arcybiskup Stanisław Dziwisz. 
W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę w brzuch oraz rękę. 
Papież wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał wstawiennictwu Matki Bożej. Wyraził to słowami: Jedna ręka strzelała, a inna kierowała kulę. 

Do pełni zdrowia jednak nigdy nie wrócił - MIMO WSZYSTKO WYBACZYŁ... 
Zamach miał miejsce 13 maja, podobnie jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fátimie w roku 1917. Jan Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem postrzału. Papież nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi, ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu. 
Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty. W wielu miejscach, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. 

Podróże apostolskie do Polski: 
I   pielgrzymka (2 - 10 czerwca 1979) 
II   pielgrzymka (16 - 23 czerwca 1983) 
III pielgrzymka (8 - 14 czerwca 1987) 
IV pielgrzymka (1 - 9 czerwca, 13 - 20 sierpnia 1991) 
V pielgrzymka (22 maja 1995) 
VI pielgrzymka (31 maja - 10 czerwca 1997) 
VII pielgrzymka (5 - 17 czerwca 1999) 
VIII pielgrzymka (16 - 19 sierpnia 2002) 

Jan Paweł II chętnie spotykał się z młodymi ludźmi i poświęcał im dużo uwagi.
Papież widział w młodych przyszłośc narodów, dlatego też starał się z całych sił aby jego nauki docierały do jak najszerszej rzeszy młodzieży.

Jan Paweł II od początku lat 90. cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ustąpienia z funkcji, które nasilały się w mediach zwłaszcza podczas kolejnych pobytów papieża w szpitalu, pełnił ją aż do śmierci. 
Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża rozpoczęło się 1 lutego 2005. 
W czwartek 31 marca tuż po godzinie 11, gdy Jan Paweł II udał się do swej prywatnej kaplicy, wystąpiły u niego silne dreszcze, ze wzrostem temperatury ciała do 39,6°C. Był to początek jego NOWEJ DROGI. 

2 kwietnia, w dniu śmierci, o godzinie 7.30 rano, papież zaczął tracić przytomność, a późnym porankiem przyjął jeszcze watykańskiego sekretarza stanu kardynała Angelo Sodano. Później tego samego dnia doszło do gwałtownego wzrostu temperatury. Około godziny 15.30 bardzo słabym głosem papież powiedział: "Pozwólcie mi iść do domu Ojca". O godzinie 19 wszedł w stan śpiączki, a monitor wykazał postępujący zanik funkcji życiowych. Osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21.37, ale elektrokardiograf wyłączono dopiero po 20 minutach od tej chwili. Zmarł 2 kwietnia 2005 po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, w 9666. dniu swojego pontyfikatu. W ciągu ostatnich dwóch dni życia

nieustannie towarzyszyli mu wierni z całego świata, śledząc na bieżąco wiadomości dochodzące z Watykanu. 
7 kwietnia 2005 opublikowany został testament Jana Pawła II.
Pogrzeb Jana Pawła II odbył się w piątek 8 kwietnia 2005 r. Trumnę z prostych desek z drewna cyprysowego (symbolu nieśmiertelności) ustawiono wprost na rozłożonym na bruku placu św. Piotra dywanie.

1 maj 2011 r. - Beatyfikacja Jana Pawła II

1 maja, w ustanowione przez Jana Pawła II święto Miłosierdzia Bożego, w Watykanie o godz. 10.37, Ojciec Święty Benedykt XVI wliczył w poczet Błogosławionych swojego Poprzednika. Spełniając życzenie naszego brata, kard. Agostino Vallini, naszego wikariusza dla diecezji rzymskiej, wielu innych naszych braci w biskupstwie oraz wiernych, za Radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodnemu Słudze Bożemu, Janowi Pawłowi II, Papieżowi przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić Jego święto w miejscach i w sposób ustanowiony przez prawo co roku 22 października. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego - powiedział Papież Benedykt XVI wygłaszając formułę beatyfikacyjną.

Uroczystą Mszę św., która rozpoczęła się na Placu św. Piotra w Watykanie o godz. 10:00, poprzedziła Koronka do Miłosierdzia Bożego. Podczas Liturgii, po akcie pokutnym ,do Ojca Świętego Benedykta XVI podszedł ks. kard. Vallini wraz z postulatorem procesu beatyfikacyjnego Papieża Polaka, ks. prałatem Sławomirem Oderem prosząc o rozpoczęcie beatyfikacji Sługi Bożego Jana Pawła II.

Już sześć lat minęło od dnia, w którym zebraliśmy się na tym placu, aby celebrować pogrzeb Papieża Jana Pawła II. Ból utraty był głęboki, ale jeszcze większe było poczucie jakiejś ogromnej łaski, która otaczała Rzym i cały świat: łaski, która była owocem całego życia mojego ukochanego poprzednika, a szczególnie jego świadectwa w cierpieniu. Już tamtego dnia czuliśmy unoszącą się woń świętości, a Lud Boży na różne sposoby okazywał swoją cześć dla Jana Pawła II - powiedział Ojciec Święty Benedykt XVI w homilii wygłaszanej podczas Mszy św. na Placu św. Piotra.
Chciałem, aby - przy koniecznym poszanowaniu prawa Kościoła - proces beatyfikacyjny Jana Pawła II przebiegał w sposób możliwie najszybszy. I oto nadszedł oczekiwany dzień, przyszedł szybko, ponieważ tak podobało się Bogu: Jan Paweł II jest błogosławiony - podkreślał Hierarcha.

Na frontonie Bazyliki odsłonięto portret Błogosławionego sporządzony na podstawie jednej z fotografii wykonanej przez polskiego fotografa Grzegorza Gałązki. Chór zaintonował pieśń: Otwórzcie drzwi Chrystusowi, nie lękajcie się, otwórzcie wasze serca Panu miłością Chrystusa.

Obok ołtarza umieszczono relikwiarz w kształcie gałązki oliwnej z krwią Błogosławionego przyniesiony przez s. Tobianę, która przez wiele lat służyła w apartamentach Jana Pawła II oraz cudownie uzdrowioną za Jego wstawiennictwem s. Marie Simon-Pierre z francuskiego zgromadzenia Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego.

W procesji z darami, składającej się z przedstawicieli różnych narodów szło dwoje Polaków reprezentujących władze rodzinnego miasta Jana Pawła II– Wadowic.

Po zakończeniu Mszy św. Papież Benedykt XVI odmówił z wiernymi modlitwę maryjną "Regina Caeli", którą tradycyjnie poprzedził rozważaniami, a na jej zakończenie udzielił apostolskiego błogosławieństwa.

Czytaj dalej

Lany Poniedziałek

Lany Poniedziałek, zwany też Śmigusem-dyngusem jest typowo polską tradycją - mało kto za granicą zna ten zwyczaj. U nas jednak nadal jest bardzo popularny. Zwyczaj polewania się wodą w Wielkanocny Poniedziałek pochodzi z XV wieku. Wtedy funkcjonowały dwie osobne tradycje: Śmigus polegał na uderzaniu się rózgami, Dyngus to chodzenie po domach po datki, którymi najczęściej były jajka. Jeśli ktoś odmówił złożenia choćby symbolicznego datku w Poniedziałek Wielkanocny, za karę był oblewany wodą. W regionie cieszyńskim oblewano wodą, najczęściej młode dziewczęta, a następnie "suszono" je lekkimi uderzeniami witek. Najpiękniejsze dziewczęta były najczęściej zaczepiane w Wielkanocny Poniedziałek. Jeżeli jakaś dziewczyna pozostała sucha, poczytała to sobie za obrazę, oznaczało to, że żaden kawaler się nią nie interesuje. Niegdyś, gdy do świąt wliczano też wtorek, dziewczyny miały szansę zemścić się na swoich prześladowcach. Zwyczaj oblewania woda i smagania rózgami mężczyzn we wtorek zupełnie już jednak zanikł. Słowo Śmigus-dyngus pochodzi od niemieckiego Schmerckostern (schmacken – bić i Ostern – Wielkanoc). Nie ma pewności, co do tego skąd tak naprawdę pochodzi popularny polski zwyczaj oblewania się wodą w poniedziałek. Niektórzy twierdzą, że pochodzi on z Jerozolimy, gdzie schodzących się i rozmawiających o zmartwychwstaniu żydów rozganiano sprzed okien wodą. Co ciekawe, zwyczaju polewania się wodą nie uznają Kaszubi. Zamiast tego, w Wielkanocny Poniedziałek smagają się wierzbowymi gałązkami. Jak większość rodzimych tradycji, także i ta ma swoje lokalne wariacje. Popularną jest zwłaszcza Siuda Baba z okolic Wieliczki.

Zwyczaj ten wywodzi się z dawnych wierzeń, zwłaszcza legendy o Siudej Babie. Była to strażniczka ogniska poświęconego jednej z pogańskich boginek. co roku chodziła po mieście, by znaleźć swoją następczynię. Była brudna i umazana sadzą, jako że podczas pełnienia służby w świątynie nie mogła się umyć. Na pamiątkę niektórzy mężczyźni przebierają się za Siudą Babę, zakładają spódnice i smarują twarz sadzą. W ręku trzymają bicz a a na szyi mają zawieszone korale z kartofli. Tak ustrojona Siuda Baba smaruje sadzą twarze domowników.

Czytaj dalej

Niedziela Wielkanocna

Niedziela Wielkanocna to pierwszy dzień najważniejszych dla katolików świąt w roku. Tego dnia Kościół obchodzi pamiątkę zmartwychwstania Jezusa - jego zwycięstwo nad śmiercią, szatanem i grzechem. Wielka Niedziela kończy Triduum Paschalne, które - według żydowskiego kalendarza - liczy się od wieczora Wielkiego Czwartku do wieczornych nieszporów w Niedzielę. Obchody świąt zmartwychwstania Jezusa rozpoczynają się już w sobotę wieczorem. Wtedy po zmroku odprawiana jest bardzo uroczysta Wigilia Paschalna. Kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał - świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa. W niedzielę o świcie z wielu kościołów w Polsce wyrusza procesja rezurekcyjna. Zapowiada ją donośne bicie dzwonów głoszące, że Chrystus zmartwychwstał. Na czele procesji niesiona jest figurka zmartwychwstałego Jezusa. Potem odprawiana jest rezurekcyjna msza św., podczas której rozbrzmiewa radosny śpiew Alleluja na cześć zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. W polskim zwyczaju, po porannej rezurekcji rodzina zasiada do uroczystego śniadania wielkanocnego, które rozpoczyna się składaniem życzeń i dzieleniem się święconką z koszyczka. Na stołach znajdują się jajka, wędliny, wielkanocne baby i mazurki. Stoły zdobione są bukietami z bazi i pierwszych wiosennych kwiatów. W niektórych regionach, np. na Śląsku, rodzice chowali w domu lub w ogrodzie koszyczki ze słodyczami, prezenty od wielkanocnego zajączka, na poszukiwanie których wyruszały dzieci. Zwyczaj ten obecnie rozpowszechnił się w formie obdarowywania się w tym dniu drobnymi upominkami, tzw. zajączkami.

Czytaj dalej

Wielka Sobota

Wielka Sobota kojarzy nam się przede wszystkim ze święceniem koszyczków z pokarmami. Tradycyjne święconki zanoszone są od rana do Kościołów, gdzie błogosławią je kapłani. Ale dla katolików najważniejszym punktem przedostatniego dnia Wielkiego Tygodnia jest wieczorna Wigilia Paschalna, podczas której rozbrzmiewa już radosne Alleluja na cześć Zmartwychwstałego Jezusa. W Wielką Sobotę przez cały dzień Kościół przeżywa żałobę po śmierci Jezusa na krzyżu. Najświętszy Sakrament wystawiony jest w Grobie Pańskim, gdzie mogą go adorować wierni, którzy przychodzą do kościoła ze święconką. Do wieczora panuje atmosfera zadumy, smutku i żałoby. Po zmroku w kościołach sprawowana jest Wigilia Paschalna. Zgodnie z żydowską tradycją, po zmroku zaczyna się nowy dzień, dlatego ta eucharystia należy już do obchodów Niedzieli Wielkanocnej. Uznaje się więc, że w Wielką Sobotę w Kościele nie odprawia się mszy św. Liturgia rozpoczyna się od poświęcenia ognia i paschału, na którym jest krzyż, litery greckiego alfabetu: alfa i omega oraz aktualny rok. Zapalony paschał wnosi się do ciemnego kościoła. Po drodze kapłan niosący świecę trzykrotnie śpiewa: Światło Chrystusa!, na co wierni odpowiadają: Bogu niech będą dzięki. Potem w kościele zapala się światło. Następnie zostaje odśpiewane specjalne Orędzie Paschalne, po czym zaczyna się bardzo rozbudowana Liturgia Słowa. Lekcjonarz przewiduje 8 czytań i Ewangelię, ale wymagane jest odczytanie co najmniej 3 z nich. Czytania przeplatane są psalmami i po każdym następuje modlitwa. Kolejną częścią Wigilii Paschalnej jest Liturgia Chrzcielna. Odśpiewana zostaje litania do Wszystkich Świętych, potem ma miejsce błogosławieństwo wody i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. Ostatnią częścią uroczystej mszy św. jest liturgia Eucharystyczna, kiedy wierni przystępują do komunii św. Na zakończenie Wigilii Paschalnej kapłan odśpiewuje uroczyste błogosławieństwo. W niektórych kościołach po liturgii następuje procesja rezurekcyjna. Zazwyczaj odbywa się ona jednak o świcie w Niedzielę Wielkanocną przed pierwszą mszą św. Jej symboliką jest niesienie światu radosnej nowiny o zmartwychwstaniu Chrystusa.

Czytaj dalej

Wielki Piątek

Wielki Piątek to drugi dzień Triduum Paschalnego. W Kościele jest bardzo szczególnym czasem - pamiątką męki i śmierci Jezusa. To jedyny dzień w roku, kiedy nie odprawia się mszy św. Wielki Piątek jest dla wiernych dniem szczególnej zadumy i refleksji. W tzw. ciemnicy, gdzie wystawiony jest Najświętszy Sakrament cały dzień można modlić się i rozważać mękę Chrystusa. Wieczorem w kościołach odbywa się liturgia Męki Pańskiej. Ma głęboką symbolikę. Na początku ksiądz-celebrans przez chwilę leży krzyżem przed ołtarzem, a wierni klęczą w ciszy. Nabożeństwo rozpoczyna się liturgią słowa - czytany jest opis Męki Pańskiej według św. Jana. Po kazaniu następuje Adoracja Krzyża. Wszyscy wierni podchodzą do krzyża, całując rany wiszącego na nim Jezusa. Pomimo, iż nie jest to msza św., udzielana jest Komunia św. Po zakończeniu liturgii Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do specjalnie przygotowanej kaplicy adoracji - tzw. Grobu Pańskiego. Wierni mogą tam modlić się przez całą sobotę. W Wielki Piątek katolików obowiązuje post ścisły. To ilościowe i jakościowe ograniczenie spożywanych pokarmów. Nie wolno jeść mięsa, zalecany jest tylko jeden posiłek do syta i dwóch niepełnych. Obowiązuje wszystkich pełnoletnich do rozpoczęcia 60 roku życia.

Czytaj dalej

Wielki Czwartek

Wielki Czwartek to dla katolików początek Triduum Paschalnego. To ruchome święto, przypadające zawsze trzy dni przed Niedzielą Wielkanocną. W tym roku obchodzone będzie 28 marca. Co dzieje się w Wielki Czwartek w Kościele? W Wielki Czwartek w Kościele wspomina się Ostatnią Wieczerzę Pana Jezusa z Apostołami. To pamiątka ustanowienie sakramentów kapłaństwa i Eucharystii. Swoje święto obchodzą tego dnia wszyscy kapłani. Rano we wszystkich kościołach katedralnych odprawiana jest uroczysta Msza Święta celebrowana przez biskupa diecezjalnego wraz z prezbiterami. Nazywana jest Mszą Krzyżma, ponieważ poświęcane są na niej nowe oleje przeznaczone do namaszczeń: podczas chrztu, bierzmowania, sakramentu kapłaństwa oraz przy namaszczeniu chorych. Na liturgię zaproszeni są wszyscy kapłani z diecezji. W trakcie tej Mszy duchowni odnawiają swoje przyrzeczenia kapłańskie. Tego dnia w kościołach parafialnych odprawiana jest tylko jedna msza św. Odbywa się wieczorem i ma szczególną symbolikę. Podczas śpiewu "Chwała na wysokości" biją wszystkie dzwony w świątyni. Po zakończeniu śpiewu dzwony i organy milkną na cały czas Triduum Paschalnego na znak żałoby i smutku z powodu męki i śmierci Chrystusa. Muzykę z organów i dźwięk dzwonków słychać dopiero w Wielką Sobotę, kiedy zabrzmi radosne Alleluja. W niektórych kościołach w Wielki Czwartek odbywa się obrzęd obmycia nóg dwunastu mężczyznom, na znak gestu, który wobec Apostołów uczynił Pan Jezus. Po zakończeniu Wieczerzy Najświętszy Sakrament przenosi się do kaplicy adoracji, zwanej "Ciemnicą". Tabernakulum jest puste, więc gaśnie świecąca się przed nim wieczna lampka. Z ołtarza zdejmuje się świece, mszał, krzyż i obrusy.

Czytaj dalej

Niedziela Palmowa

Dzisiaj, w niedzielę wszystkie wierzące osoby wezmą udział w procesjach i poświęcą palmy. Niedziela Palmowa jest według tradycji chrześcijańskiej pamiątką przybycia Jezusa do Jerozolimy. W Polsce jest ona obchodzona od średniowiecza. Palmy mają przypominać o powitaniu, jakie towarzyszyło przyjazdowi Chrystusa do miasta. Symbolizują także odradzające się życie. Zgodnie z tradycją, poświęcone palmy przechowuje się przez rok. Potem zostają spalone, a uzyskanym z nich popiołem posypuje się głowy wiernych w Środę Popielcową. Wielki Poniedziałek, Wtorek i Środa to dni poświęcone sakramentowi pojednania. Chrystus spędził ten czas na nauczaniu swych uczniów w świątyni. Jako moment oficjalnego rozpoczęcia Triduum Paschalnego w Wielki Czwartek przyjmuje się mszę Wieczerzy Pańskiej. Wówczas odbyła się Ostatnia Wieczerza. Czas pożegnania Chrystusa ze swymi apostołami. W Wielki Piątek nie zapomnijmy, że jest to przede wszystkim dzień skupienia, powagi, kontemplacji i postu. Wierni okazują w ten sposób szacunek Chrystusowi za Jego ofiarę złożoną na krzyżu. Tak przygotowani w Wielką Sobotę udajemy się do kościołów, aby poświęcić pokarmy. Wierni czuwają też przy Grobie Pańskim. Niedziela Wielkanocna rozpoczyna się po porannej rezurekcji. Wówczas rodzina zasiada do uroczystego śniadania wielkanocnego, które jest poprzedzone składaniem życzeń i dzieleniem się święconką z koszyczka. Chrystus żyje!

Czytaj dalej

Zaginione parasolki

Dobry wieczór pandy! 
Czy pamiętacie jeszcze budkę stojącą w Dżungli? Kiedy po paru dniach mieszkania w Panfu mogliśmy zdobyć parasolkę odpowiadając na parę pytań?

W ten sposób stawaliśmy się Przewodnikiem Panfu, a naszą pracą była pomoc innym.
Niestety taka opcja była możliwa tylko w ubiegłym 2012 roku, a w tym nie mamy takiej możliwości.
Budka zniknęła, pomocnikiem zostać nie możemy jedynie pandy mieszkające w Panfu od dłuższego czasu posiadają parasolkę, którą w chwili obecnej zdobyć chce prawie każdy nowy mieszkaniec naszej wyspy.

Zaciekawiła mnie ta sytuacja bo czemu innym wadziła ta mała budka ukryta w zakątkach Dżungli?
Dlatego postanowiłem napisać list do Panfu takowej treści:

"Witam! 

Czy mógłbym dowiedzieć się dlaczego z Dżungli zniknęła budka informacyjna, w której dostawaliśmy możliwość stania się przewodnikiem w Panfu oraz jako atrybut otrzymywaliśmy parasolkę? Dlaczego budka została zlikwidowana? Czy może są jakieś nowe plany na nią, nowy wygląd, jeśli tak to kiedy powróci? Czekam na odpowiedź :) 

Pozdrawiam, 

zaciekawiony Makarena11"

Teraz musimy jedynie oczekiwać na odpowiedź, a Wy co o tym sądzicie?

Czy twórcy robią dobrze zabierając coraz to inne rzeczy? Korzystaliście z opcji Pandy-Pomocnika?

Czekam na komentarze!

Makarena11

Czytaj dalej

Dzień Świętego Patryka

17 marca przypada święto patrona Irlandii. Dzień ten jest świętem narodowym i religijnym Zielonej Wyspy. Irlandczycy w wielu miastach organizują festyny i uliczne pochody, w których dominuje zielony, będący narodowym kolorem Irlandii. Głównym symbolem święta jest trójlistna koniczynka. Zgodnie z legendą o świętym Patryku służyła mu ona jako pomoc dydaktyczna przy tłumaczeniu pierwszym irlandzkim chrześcijanom pojęcia Trójcy Świętej. Według różnych legend, święty Patryk był cudotwórcą, który przywracał wzrok niewidomym, życie umarłym, a Irlandię uwolnił od plagi węży. Dlatego na obrazach jest często przedstawiany jako mnich, przydeptujący stopą węża. Dzień Świętego Patryka jest obchodzony poza Irlandią, także w Polsce, co jest związane zarówno z popularnością kultury celtyckiej, jak i pewnymi podobieństwami kulturowymi. W Stanach Zjednoczonych obchody tego święta sięgają 1737 roku, kiedy Charytatywne Irlandzkie Stowarzyszenie w Bostonie zorganizowało pierwszą paradę. W innych krajach święto jest związane przede wszystkim z serwowaniem "zielonego" piwa oraz pokazami irlandzkich tańców i muzyki.

 Życie oraz dokonania świętego Patryka są wspominane 17 marca, ponieważ ten dzień przyjmuje się za datę jego śmierci. Na temat świętego krążą niezliczone mity i opowieści. Nie wiadomo, z którego kraju pochodził, ale na pewno nie był Irlandczykiem. Urodził się prawdopodobnie w Walii lub Szkocji po koniec IV wieku. Był wychowywany w tradycji chrześcijańskiej. Kiedy miał 16 lat został porwany przez jednego z celtyckich wodzów, który przywiózł go do Irlandii jako pasterza. Legenda podaje, że po 6 latach święty Patryk wydostał się z niewoli i udał się do Galii, gdzie uczył się u biskupa Germanusa z Auxerre. Wkrótce wrócił w rodzinne strony i postanowił zostać księdzem. Miał jednak proroczy sen, który wezwał go do nawrócenia Irlandii. W roku 432 powrócił więc do krainy Celtów jako głosiciel wiary chrześcijańskiej. Wcześniej został wyświęcony na biskupa. Jedna z legend związanych z postacią świętego Patryka opowiada o 40 dniach, które duchowny spędził, modląc się na Croagh Patrick (Góra świętego Patryka). W tym czasie spłynęła na niego nadprzyrodzona moc, dzięki której oczyścił wyspę z plagi gadów i płazów. Dzisiaj wydarzenie to symbolizuje religijne oczyszczenie Irlandii spod władzy szatana. Na Croagh Patrick każdego roku podążają pielgrzymki.

Czytaj dalej

Habemus Papam!

Konklawe wybrało nowego papieża. To 76-letni kardynał Jorge Mario Bergoglio z Argentyny. Papież przyjął imię Franciszek. Nowy papież ukazał się po godzinie 20.00 na balkonie Bazyliki Świętego Piotra po słowach "Habemus papam", wypowiedzianych przez protodiakona kard. Jean-Louisa Taurana. - Bracia i siostry, dobry wieczór! - tymi słowy Franciszek przywitał się z wiernymi. - Dziękuję wam za powitanie - mówił papież, wśród wiwatu tłumów. - Chciałbym pomodlić się za naszego biskupa emerytowanego, Benedykta. Po modlitwie papież poprosił zebrane na placu Świętego Piotra tłumy o modlitwę o wstawiennictwo za nim samym. Nowy papież pokazał się światu wśród ogromnych wiwatów ponad godzinę po pojawieniu się białego dymu, obwieszczającego jego wybór. Biały dym pojawił się nad Kaplicą Sykstyńską o godzinie 19.06. Wyboru dokonano w piątym głosowaniu na konklawe, w jego drugim dniu. Jorge Mario Bergoglio jest argentyńskim duchownym katolickim, arcybiskupem Buenos Aires i tym samym Prymasem Argentyny, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego. Nowy papież urodził się 17 grudnia 1936 roku w Buenos Aires.

Czytaj dalej

Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego

Badania wskazują, że 63 procent Polaków nie zawsze dba o poprawność swoich ustnych wypowiedzi. W przypadku wypowiedzi pisemnych odsetek ten wynosi ponad 50 proc. Na problem zwraca uwagę rozpoczynająca się dziś kampania "Język polski jest ą-ę" pod patronatem Rady Języka Polskiego. Michał Piechocki z agencji badawczej ARC rynek i opinie wyjaśnia, że polskie znaki padają ofiarą korespondencji elektronicznej. Dzieje się tak pomimo tego, że 64 proc. badanych uważa znaki diakrytyczne (na przykład: ę, ą, ó, ź, ć, ł) za najbardziej charakterystyczną cechę języka polskiego. Znaków tych najrzadziej używamy komunikując się za pośrednictwem esemesów. Dbałość o poprawność językową jest proporcjonalna do wieku. Sekretarz Rady Języka Polskiego, doktor Katarzyna Kłosińska zauważa, że brak polskich znaków może stworzyć problemy w komunikacji. Bez tego wyróżnika nie można przecież odróżnić takich słów jak: "łoś" i "los", czy "pączki" i "paczki". W ramach kampanii "Język polski jest ą-ę" muzycy wspierający akcję przygotowali fragmenty piosenek, w których śpiewają teksty bez polskich znaków. Brak znaków diakrytycznych, według piosenkarza Łukasza Zagrobelnego bardzo źle wpływa na odbiór piosenek.
"Język polski jest ą-ę" - Czarno Czarni: Nogi
Oryginał: Czarno Czarni: Nogi

Źródło: http://wiadomosci.wp.pl

Czytaj dalej

Walentynki

Hej Pandy!

Dziś mamy szczególny dzień w szczególności dla wszystkich zakochanych.

Dziś są bowiem...

WALENTYNKI

Z tej okazji życzę wszystkim wszystkiego najlepszego! :)

Nazwa Walentynki pochodzi od św. Walentego, którego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest również tego dnia. Zwyczajem w tym dniu jest wysyłanie listów zawierających wyznania miłosne (często pisane wierszem). Na Zachodzie, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, czczono św. Walentego jako patrona zakochanych. Dzień 14 lutego stał się więc okazją do obdarowywania się drobnymi upominkami. 14 lutego jest również dniem chorych na epilepsję, którzy mają tego samego patrona.

Niestety w Maszynie Niespodziance nic na nas nie czeka z tej okazji, ale w Jaskini obok możemy wskoczyć o oczko wyżej z poziomem doświadczenia.

Zapewne Ci spostrzegawczy jak i inni (bo nie trudno zauważyć) zmienił się wygląd bloga na wiosenny.

Mam nadzieję, że teraz jest jeszcze bardziej przejrzysty niż ten stary, zimowy, szary wygląd bloga.

W końcu w Panfu już zapanowała wiosna! :)

Teraz tylko oczekujmy na pierwsze przebiśniegi, które będą powoli wychodzić z pod śniegu.

Na blogu został również zamknięty nabór, aktualnie piszą tu 3 osoby, ja, Lovercia i Kamilka1121, mam nadzieję, że dojdzie jeszcze jedna współautorka, która zadziwiła mnie ciekawym artykułem, w którym nie było ani jednego błędu, to się bardzo rzadko zdarza! Teraz oczekuję tylko na wypełnienie przez niej testu! :)

Na sam koniec proszę wszystkich autorów o podpisywanie zdjęć swoim nickiem, nazwą bloga lub specjalną pieczątką, którą mogą dostać zgłaszając chęć wysyłając maila do mnie.

Pozdrawiam i życzę udanego dnia! 

Makarena11

Czytaj dalej